Tokom decembra 2025. godine realizovale su se dve akcije zbrinjavanja jedinki beloglavog supa (Gyps fulvus). Prva jedinka pronađena je u Specijalnom rezervatu prirode „Klisura reke Trešnjice“, u čijoj volijeri je boravio nakon pronalaska. Na osnovu uputstava stručnih saradnika Zavoda za zaštitu prirode Srbije čuvarima ovog zaštićenog područja iz Centra za prirodne resurse „Natura“, koji su obavili zbrinjavanje, jedinka je premeštena u volijeru Specijalnog rezervata prirode „Uvac“. Razlog za to bio je što se u volijeri SRP „Uvac“ već nalazi nekoliko beloglavih supova na oporavku do puštanja u prirodu, a zajednički oporavak je značajan zbog ekologije ove vrste odnosno kolonijalnog načina života. To će mu nakon oporavka omogućiti nesmetan povratak u prirodu.
Druga akcija zbrinjavanja beloglavog supa dogodila se u selu Donji Strnjani, u opštini Prijepolje, u granicama zaštićenog prirodnog dobra Predeo izuzetnih odlika „Ozren – Jadovnik“. Nakon obaveštenja od strane građanina koji je pticu pronašao, članovi udruženja građana „Jadovnik – oaza netaknute prirode“ izašli su na teren, preuzeli jedinku i transportovali je do veterinarske ambulante. Veterinar je utvrdio da ptica nema vidnih povreda, ali da je izgladnela. Zbog toga, preporuka je bila da se adekvatno zbrine, hrani i što više miruje. Jedinka je smeštena u volijeru „Rehabilitacionog centra za ptice“ u Miloševom dolu. Zbrinuti beloglavi sup je markiran (prstenovan) metalnim prstenom i plastičnim markerom, koji ukazuju da je ptica poreklom iz Hrvatske.
Ove akcije predstavljaju primere dobre prakse u saradnji institucija za zaštitu prirode.
Beloglavi sup je strogo zaštićena divlja vrsta u Srbiji. Radi se o jednoj od najvećih ptica koja živi na teritoriji Republike Srbije sa rasponom krila do 2.80 metara i masom u proseku 8-10 kg. Predstavlja vrstu koja svoj plen nikad ne lovi, već koristi leševe životinja u prirodi ili na uređenim hranilištima specijalizovanim za ovu i slične vrste. Ženka polaže samo jedno jaje godišnje, na kome oba roditelja leže oko 55 dana. Bio je široko rasprostranjena i relativno brojna vrsta u Srbiji do početka 20. veka. Posle velikih akcija trovanja vukova pedesetih i šezdestih godina 20. veka dogodio se dramatičan pad brojnosti supova, a najmanji broj zabeležen je 1993. godine, 13 parova. Od tada, zahvaljujući intenzivnim merama koje su preduzele institucije za zaštitu prirode u Srbiji, kao i upravljači zaštićenih prirodnih dobara i lokalne zajednice, brojnost beloglavog supa porasla je na preko 500 jedinki. Na osnovu svega rečenog, jasno je koliko su akcije za očuvanje svake pojedinačne jedinke, poput ovih koje se dešavaju u Specijalnom rezervatu prirode „Klisura reke Trešnjice“, Specijalnom rezervatu prirode „Uvac“ i Predelu izuzetnih odlika „Ozren – Jadovnik“ značajne.
